Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Η συνειδητή αποχή είναι επιλογή - by To Skouliki Tom

Μετά την ψηφοφορία για το τρίτο μνημόνιο και τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν δεδομένο ότι θα οδηγούμασταν σε πρόωρες εκλογές. Αν ξάφνιασε κάτι, αυτό ήταν η αλητεία του Τσίπρα να τις κάνει εξπρές, δηλαδή αφού ψήφισε το μνημόνιο αλλά προτού προλάβει να το εφαρμόσει, ώστε να εξαπατήσει τον κόσμο με την άνεσή του και μετά να έχει την άπλα να ξανακάνει εκλογές σε 4 χρόνια.

Η ενστικτώδης αντίδρασή μoυ, αυτό που μου βγήκε πηγαία και το εμπιστεύτηκα, ήταν να γράψω στη σελίδα μας ότι θα κάνω αποχή. Και εξακολουθώ να το στηρίζω.

Κατά τη γνώμη μου, οι εκλογές αυτές είναι κίβδηλες και η συνειδητή αποχή αποτελεί επιλογή. Έχω γράψει και παλιότερα σχετικά με τη συνειδητή αποχή που κάνουν οι αναρχικοί

Γενικά, κυριαρχεί η άποψη που θεωρεί την ψήφο μέγιστο δικαίωμα - άρα και υποχρέωση - κάθε δημοκράτη πολίτη. Δεν είναι μέγιστο, ούτε ιερό. Αυτά είναι ψυχαναγκασμοί. Επίσης, προϋποθέτει ύπαρξη Δημοκρατίας, αλλιώς παίζεις με τους κανόνες ενός παιχνιδιού εκ προοιμίου χαμένου.

Δηλαδή, καθήκον του κάθε πολίτη είναι να υπηρετεί μόνο τη Δημοκρατία και όχι κάθε σύστημα που αυτοαποκαλείται δημοκρατικό, χωρίς να φέρει τα χαρακτηριστικά της.

Και αφού η αποχή καταδικάζεται συχνά με επιχειρήματα παρμένα από την αρχαιότητα, ας δούμε τί λένε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι – λέμε τώρα - για τη Δημοκρατία.

Σύμφωνα με τον Περικλή λοιπόν, στη Δημοκρατία οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και οι πρώτοι που οφείλουν να υποτάσσονται στο νόμο είναι οι κυβερνήτες. Στη Δημοκρατία οι νόμοι είναι δίκαιοι και όλοι - πολίτες και πολιτικοί - τους τηρούν από σεβασμό και όχι από φόβο - παραθυράκια και εξαιρέσεις δεν χωρούν σε ένα πολίτευμα που θέλει να ονομάζεται δημοκρατικό.

Κατά τον Αριστοτέλη, ευνομούμενη πολιτεία και δημαγωγία είναι έννοιες ασύμβατες, γιατί όπου υπάρχουν δημαγωγοί, ο νόμος δεν είναι η υπέρτατη αρχή. Στο πολίτευμα λοιπόν όπου έχει θέση ο ψεύτικος πολιτικός λόγος και οι ανούσιες υποσχέσεις και υπερβολές, ο νόμος δεν έχει χώρο, άρα ούτε το δίκαιο. Και χωρίς Δικαιοσύνη, δεν υπάρχει Δημοκρατία.

Επίσης δεν υπάρχει Δικαιοσύνη χωρίς Αξιοκρατία. Είναι βασικό χαρακτηριστικό κάθε δημοκρατικού κράτους να παρέχει ίσες ευκαιρίες σε όλους και να αναδεικνύει τα πρόσωπα ανάλογα με τις ικανότητές τους και όχι ανάλογα με τις γνωριμίες ή τις ψήφους τους.

Αν όλα αυτά συνθέτουν τη Δημοκρατία τότε ασφαλώς η αποχή αποτελεί ύψιστο έγκλημα. 

Οπότε ας αναλογιστούμε: Έχουμε Δημοκρατία;

Αλλά αυτά είναι τα εύκολα επιχειρήματα. Το δύσκολο είναι κάποιος με πολιτική σκέψη και παιδεία να κάνει αποχή έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του. Kι εγώ θα την έχω.

Από την άλλη, κυκλοφορεί ευρέως στα social media μια ανυπόστατη θεωρία που λέει ότι το Σύνταγμα της Ελλάδας ορίζει την πλειοψηφική αποχή ως απονομιμοποίηση του αποτελέσματος των εκλογών. Μάλιστα, αυτοί που τη διαδίδουν επικαλούνται το άρθρο 1 του Συντάγματος.

Το άρθρο 1 του Συντάγματος λέει τα εξής:
1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία. 
2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. 
3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Το μόνο που ορίζει ρητά το άρθρο 1 είναι η μορφή του πολιτεύματος. Τίποτα άλλο.

Μην ξεχνάμε ότι η ψήφος εξακολουθεί τυπικά να είναι υποχρεωτική αλλά ουσιαστικά είναι προαιρετική.

Εφόσον λοιπόν η αποχή είναι επιλογή, αποτελεί ουσιαστικά δημοκρατική νομιμοποίηση του αποτελέσματος στο οποίο θα οδηγήσει η ψήφος αυτών οι οποίοι θα πάνε να ψηφίσουν. Τους εξουσιοδοτεί ο απέχων να πάρουν εκείνοι την ευθύνη για το αποτέλεσμα.

Άρα ούτε σοβαρό έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης του αποτελέσματος των εκλογών βάσει Συντάγματος βλέπω κάπου.

Ας πάμε τώρα στο ζήτημα της λαϊκής κυριαρχίας.

Ο Λαός παραχωρεί Σύνταγμα. Η σύσταση Συντάγματος πάει να πει ότι ο λαός παύει να είναι ένα κυρίαρχο σώμα με την απόλυτη σημασία της λέξης, και πλέον καθίσταται "όργανο" του κράτους, δηλαδή δέχεται να περιοριστεί το απόλυτο της κυριαρχίας του βάσει των διατάξεων του Συντάγματος και να συμμετέχει στη δημοκρατική διαδικασία κατά τους τρόπους που ορίζει το Σύνταγμα, όχι άναρχα και δια βοής, αλλά 1 φορά στα 4 χρόνια μέσω των εκλογών και των δημοψηφισμάτων. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα όργανα σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία π.χ. Βουλή, Κυβέρνηση, Δικαστήρια κτλ. Συμμετέχουν στη δημοκρατική διαδικασία μόνο κατά τους τρόπους που ορίζει το Σύνταγμα και μέσα στα όρια των κανόνων του. Παραπέρα είναι εκτροπή. Αυτή είναι η έννοια της "αρμοδιότητας" lato sensu.

Η λαϊκή κυριαρχία επομένως δεν είναι κυριαρχία τεχνικά. Διότι η κυριαρχία έχει το στοιχείο του απεριόριστου. Και αυτό φαίνεται και από κάτι άλλο. Στην συνταγματική διαλεκτική υπάρχει η έννοια του "τεκμηρίου αρμοδιότητας". Δηλαδή, ποιο είναι το όργανο αυτό που όταν μια αρμοδιότητα δεν έχει ανατεθεί σε κάποιο άλλο όργανο από το νόμο ή το Σύνταγμα, έχει το τεκμήριο ανάληψης αυτής της αρμοδιότητας λόγω της συνταγματικής του θέσης;

Θα απαντούσε κανείς, λαϊκή κυριαρχία λέει το Σύνταγμα, άρα ο Λαός. Όπου δεν υπάρχει ανατεθειμένη αρμοδιότητα την αναλαμβάνει η άμεση δημοκρατία. Και όμως, δεν είναι έτσι. Κατά την ελληνική Συνταγματική θεωρία, τεκμήριο αρμοδιότητας έχει η Βουλή. Και αυτό διότι ο λαός το παραχώρησε μέσω του Συντάγματος όταν αυτό ετέθη σε ισχύ με πολίτευμα αντιπροσωπευτική (αντί άμεσης) δημοκρατία.

Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι εφόσον η πλειοψηφία του λαού απέχει, δεν απαντά στο ερώτημα ποιος θέλει να τον κυβερνήσει κι άρα πρέπει να βρεις το λόγο που είναι δυσαρεστημένος από τους υπάρχοντες υποψήφιους και δεν απαντά, αρνούμενος να τους δώσει εντολή.

Κι αυτό πού καταλήγει; 

Αν ο λαός απέχει, θα εφεύρουμε άλλους υποψήφιους; Και αυτοί οι άλλοι γιατί δεν κατεβαίνουν ήδη; Θα πρέπει να αναγκάσουμε άλλους να κατεβούν υποψήφιοι για να ικανοποιηθεί ο λαός; Αφού αυτοί οι κάποιοι έχουν επιλέξει να μην κατεβούν. Άρα τι θα γίνει; Θα περιορίσουμε τη δική τους ελευθερία προς χάρη του κυρίαρχου λαού;

Είδατε; Μπορώ να γίνω κι εγώ μανιχαϊστικός άμα θέλω.

Ο λαός δείχνει τη δυσαρέσκεια του με την αποχή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η χώρα πρέπει να πάψει να κυβερνιέται. Η μόνη μέση λύση, όταν ο λαός δεν εκφράζεται σαφώς υπέρ κάποιου, είναι η οικουμενική κυβέρνηση.

Επομένως, βάσει Συντάγματος, καμιά απονομιμοποίηση του αποτελέσματος των εκλογών δεν συνιστά η πλειοψηφική αποχή.

Τί θα σήμαινε όμως μια αποχή της τάξης ας πούμε του 70%; Μα φυσικά την πλήρη απονομιμοποίηση της Κυβέρνησης που θα προέκυπτε από το 30% του εκλογικού σώματος στα μάτια και τις συνειδήσεις όλου του κόσμου. Νόμιμη βάσει Συντάγματος μεν, παράνομη βάσει της κοινής λογικής δε.

Μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια δοκιμάσαμε τα πάντα. Η μαζική αποχή ίσως θα ήταν ένα καλό πρώτο βήμα να απαιτήσουμε μια άλλη, πραγματική Δημοκρατία.

Σε αυτές τις εκλογές, αρνούμαι να διαλέξω το μη χείρον. Αρνούμαι να διακρίνω μέσα στο κακό. Απαιτώ το καλό. Αποχή λοιπόν. Ούτε δήμιος, ούτε θύμα.

Ξέρω ότι είναι επικίνδυνο για μια σελίδα κι ένα μπλογκ που φτάνουν κάθε μήνα στα μάτια περισσότερων του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων, να προτρέπει σε αποχή, χωρίς η προτροπή αυτή να είναι τοποθετημένη κάθε φορά - το τονίζω, κάθε φορά - στο σωστό πλαίσιο.

Έγραψα λοιπόν αυτό το κείμενο, όπως είχα υποσχεθεί, και τέρμα. Δεν πρόκειται να ξαναγράψω για αποχή, εφόσον δεν πληρείται η παραπάνω προϋπόθεση.

Και δεν προτρέπω σε αποχή. Γράφω τη γνώμη μου σε ένα προσωπικό μπλογκ. 

Το μόνο πράγμα που μπορώ να σας προτρέψω είναι το εξής: Μην ακούτε κανέναν. Δεν έχει καμία σημασία τί γράφω εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος. Μετρηθείτε με τον εαυτό σας, αναλογιστείτε τις επιλογές σας και επινοήστε το δικό σας δρόμο.

Δεν είναι όλοι ίδιοι και δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

by To Skouliki Tom

(Ανήθικο δίδαγμα: Τσίπρα, άμα σε πετύχω πουθενά, τη γάμησες.)

Mαζική συμμετοχή μόνο στη σελίδα μας facebook.com/TheThreeMooges

8 σχόλια:

  1. Παρωχημένο το Άρθρο 1 του Συντάγματος, ορίστε η επίκαιρη-αναθεωρημένη διατύπωση

    Το άρθρο 1 του Συντάγματος λέει τα εξής:
    1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Τραπεζοκρατούμενη Χρεωκρατία.
    2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η τραπεζική κυριαρχία.
    3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Βερολίνο, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Χρέους και ασκούνται όπως ορίζει το Μνημόνιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ποσο σωστος?
      +1 (αν και δεν πρεπει να "ψηφισω" χεχε)

      Διαγραφή

  2. Αν, αντίθετα, το εκλογικό σώμα αποφασίσει να "λάμψει δια της αποχής" και επανεκλεγεί το ίδιο πολιτικό σκηνικό, ποιος θα νοιαστεί για το "μεγάλο" 44% της αποχής; Η αποχή δε συνιστά αντίδραση: αποτελεί ένδειξη απάθειας και αδιαφορίας, έστω και αν από μια μικρή μερίδα αντιμετωπίζεται ως συνειδητή επιλογή απαξίωσης της υπάρχουσας εκλογικής διαδικασίας ως μη δημοκρατικής.

    Η αποχή είναι η βασική τους επιδίωξη.

    Η ψήφος βάσει του Συντάγματος είναι υποχρεωτική όμως δεν έχει νομικές κυρώσεις σε περίπτωση που ο πολίτης δεν ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Μέχρι το 2001 στο κείμενο του Συντάγματος στο άρθρο 51 παρ. 5 υπήρχε η εξής διάταξη: «Η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Νόμος ορίζει κάθε φορά τις εξαιρέσεις και τις ποινικές κυρώσεις». Όμως με την Συνταγματική Αναθεώρηση του 2001 τα περί κυρώσεων αφαιρέθηκαν και διατηρήθηκε μόνον η εξαγγελία περί υποχρεωτικότητας της ψήφου. Έτσι, υπερισχύει η άσκηση της ψήφου ως δικαιώματος παρά ως πολιτειακής υποχρέωσης του εκλογέα. Πάντως στο τελικό εκλογικό τελικό αποτέλεσμα η αποχή έχει την ίδια επίδραση όπως έχει και η λευκή ψήφος ή η άκυρη. Και οι τρεις επιλογές βγαίνουν εκτός εκλογικού μέτρου.

    Όποιος δεν ψηφίζει ουσιαστικά αφήνει τους ενεργούς ψηφοφόρους να αποφασίσουν για τον ίδιο και είναι έμμεσα συμμέτοχος και συνυπεύθυνος για οποιαδήποτε πολιτική απόφαση πάρουν.
    Σε κάθε περίπτωση, πάντως (λευκή ψήφος / άκυρη ψήφος / αποχή) και σε πρακτικό επίπεδο, ο απέχων ψηφοφόρος ουσιαστικά αφήνει να προδιαγράψει την μοίρα του το σώμα των βολεμένων κομματόσκυλων, των ανίκανων πολιτικών αριβιστών, των αιωνίως άεργων και διεφθαρμένων μέχρι το κόκκαλο "επαγγελματιών" πολιτικών, των παρατρεχάμενών τους και των διαπλεκόμενων συμφερόντων τα οποία τους υποστηρίζουν και το κάθε καρυδιάς καρύδι, όλων αυτών δηλαδή που εκμεταλλεύονται την πολιτική απάθεια και αδιαφορία των απεχόντων από την εκλογική διαδικασία.
    Η ουσία θα παραμένει: Να είμαστε ενεργοί πολίτες.



    Christopher Columbus

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στην πολιτική σκηνή και την δημοκρατία:

    Ο εκλογικός νόμος καθορίζει τον τρόπο προσδιορισμού του εκλογικού μέτρου και της κατανομής των εδρών, καθώς και τον νομικό (και πρακτικό) ρόλο της λευκής / άκυρης ψήφου. Αυτή είναι η νομική και διαδικαστική πλευρά του ζητήματος. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε αλλά θα έπρεπε να ενστερνιζόμαστε ανεξαιρέτως όλοι οι ψηφοφόροι - ανεξαρτήτως ιδεολογίας ή πολιτικής τοποθέτησης - είναι ότι στις εκλογές δεν συμμετέχουμε μόνο και μόνο για να εκλέξουμε βουλευτές ανάλογα με τα ποσοστά των κομμάτων και το εκλογικό μέτρο.

    Η συμμετοχή σε αυτή την διαδικασία επιβάλλεται όχι μόνο για να υποστηρίξουμε ένα κόμμα ή μια ιδεολογία αλλά για να εκφραστεί και να εκδηλωθεί ξεκάθαρα και περίτρανα η οποιαδήποτε πολιτική επιλογή του εκλογικού σώματος. Ακόμα και η λευκή ή άκυρη ψήφος αλλά ως πολιτική επιλογή, όχι ως κραυγή διαμαρτυρίας! Το λευκό είναι μια πολιτική επιλογή - αλλά όχι μια κομματική επιλογή - η οποία αρμόζει σε όσους δεν ταυτίζονται ή διαφωνούν με όλα τα υφιστάμενα κόμματα, είτε σε ιδεολογικό είτε σε πρακτικό επίπεδο Σημασία, επομένως, δεν έχει μόνο πόσα και ποια κόμματα θα καταλάβουν πόσες έδρες. Σημασία έχει να ακουστεί ελεύθερα η γνώμη όλων των ψηφοφόρων. Αυτή η πλευρά του ζητήματος, η πολιτική, είναι η πιο σημαντική και ταυτόχρονα αυτή που λοιδωρείται ανελέητα από όλους τους δήθεν σκεπτόμενους και προβληματισμένους κοινωνικούς και πολιτικούς ακτιβιστές, επαναστάτες και αρθρογράφους.

    Έστω, λοιπόν, ότι το εκλογικό σώμα ψηφίζει κατά συνείδηση και δίνει ένα ποσοστό π.χ. 44% σε κόμματα τα οποία δεν έχουν έδρες μέχρι τώρα στην Βουλή. Ακόμα και αν αυτά δεν καταφέρουνε να εισέλθουνε τελικά στην Βουλή στην παρούσα εκλογική αναμέτρηση - ίσως ενδεχομένως ούτε και στην επόμενη - η επιλογή αυτή από μόνη της θα δρομολογήσει γενικότερα και ειδικότερα πολιτικές (και όχι μόνο) εξελίξεις - τουλάχιστον μακροπρόθεσμα, αν όχι βραχυπρόθεσμα. Με πολύ απλά λόγια, στην τρέχουσα πολιτική και διεθνή συγκυρία που βιώνουμε θα είναι μία ξεκάθαρη σφαλιάρα στο ήδη κατεστημένο πολιτικό σύστημα, μία πραγματική πολιτική και κοινωνική διαμαρτυρία η οποία θα σχολιαστεί παγκοσμίως. Μελλοντικά ενδεχομένως να προκύψουν ευρύτεροι πολιτικοί σχηματισμοί, συμμαχίες και συνεργασίες εξωκοινοβουλευτικών μέχρι σήμερα κομμάτων τα οποία ενδεχομένως να πρωταγωνιστήσουν και να κυβερνήσουν. Όπως περίπου έγινε και με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι σημαίνουν όλα αυτά;

    Στην πράξη:

    ΛΕΥΚΗ ψήφος / ΑΚΥΡΗ ψήφος / ΑΠΟΧΗ σημαίνει ότι:
    Βοηθάς όλα τα κόμματα (εκτός αυτού που θα ψήφιζες) να ανεβάσουν πλασματικά τα ποσοστά τους αναλογικά με την δύναμή τους. Βέβαια, επειδή ωφελούνται αναλογικά της δύναμής τους, τα μεγαλύτερα κόμματα ενισχύονται περισσότερο.
    Βοηθάς το πρώτο κόμμα (αφού δεν ψηφίζεις κάποιο μικρό κόμμα) να πλησιάσει το ποσοστό που του χρειάζεται για την αυτοδυναμία.
    Βοηθάς όποιο κόμμα διεκδικεί οριακά την είσοδό του στη Βουλή (αφού δεν ψηφίζεις κάποιο μεγάλο κόμμα) να πλησιάσει το 3%. Αν μεν εισέλθει στην Βουλή, δυσκολεύει την αυτοδυναμία. Αν όχι, τότε μεγαλώνοντας το ποσοστό του διευκολύνει την αυτοδυναμία του 1ου κόμματος περισσότερο.
    Βοηθάς τα κόμματα που ενδεχομένως ανταγωνίζονται εκλογικά αυτό που θα ψήφιζες να το περάσουν.
    Στην εκλογική σου περιφέρεια, βοηθάς τα κόμματα που είναι κοντά στο εκλογικό μέτρο για να εκλέξουν βουλευτή να το φτάσουν.
    Δεν στέλνεις κανένα «ηχηρό μήνυμα» προς κανένα κόμμα.
    Αν κάποιος θέλει να «τιμωρήσει» τα μεγάλα κόμματα, τα λευκά/άκυρα/αποχή φέρνουν το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα!
    Τα λευκά/άκυρα/αποχή δεν συνιστούν πολιτική διαμαρτυρία με κόστος στο πολιτικό σύστημα.
    Η ΛΕΥΚΗ ΨΗΦΟΣ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΑΜΕΣΑ.
    Η αποχή είναι αναποτελεσματική διότι δεν προσμετράται στο εκλογικό αποτέλεσμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 3. Η ψήφος σε μικρά κόμματα / αυτοδυναμία 1ου κόμματος
    Για να δικαιούται ένα κόμμα έδρες θα πρέπει να έχει ξεπεράσει το όριο του 3%.
    Για την κατανομή των εδρών σε ολόκληρη την επικράτεια και την εξαγωγή του ποσοστού της δύναμης κάθε κόμματος το εκλογικό μετρό προκύπτει από τον αριθμό των έγκυρων ψήφων όσων κομμάτων συγκέντρωσαν ποσοστό άνω του 3% (το ελάχιστο όριο για την είσοδο στην Βουλή) διά του αριθμού 250. Στην περίπτωση που ένα κόμμα δεν έχει ξεπεράσει το 3%, οι ψήφοι του κόμματος αυτού δεν υπολογίζονται στο εκλογικό μέτρο.
    Συνολικά οι έδρες του Κοινοβουλίου είναι 300. Ο εκλογικός νόμος Παυλόπουλου 3636/08 προβλέπει σύστημα απλής αναλογικής για τις 250 έδρες (238 + 12 επικρατείας) και πλειοψηφικό σύστημα για τις επόμενες 50 στο πρώτο κόμμα, ανεξαρτήτως της διαφοράς αυτού από το δεύτερο, με σκοπό πάντα την δημιουργία σταθερής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
    Αυτό έχει ως συνέπεια οι ψήφοι των μικρών κομμάτων που δεν μπαίνουν στην Βουλή να επηρεάζουν το εκλογικό μέτρο υπέρ της αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος, παρέχοντας του ευκολότερα το bonus των 50 βουλευτών.
    Όμως στην περίπτωση προτίμησης της ψήφου σε μικρά κόμματα που μπαίνουν στην Βουλή, τα πράγματα αλλάζουν. Όσα περισσότερα κόμματα εισέλθουν στην Βουλή τόσο δυσκολότερο καθίσταται για το πρώτο κόμμα να πάρει αυτοδυναμία. Οι ψήφοι αυτών των μικρών κομμάτων συνυπολογίζονται στο εκλογικό μέτρο μειώνοντας έτσι τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων.
    Συνεπώς καθίσταται δυσκολότερο για τα μεγάλα κόμματα να αποκτήσουν αυτοδυναμία όταν προκύπτει μια πολυκομματική Βουλή με 8 ή και περισσότερα κόμματα. Μία πολυκομματική Βουλή ωθεί στην δημιουργία συνεργασιών ώστε να μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση, αναδιατάσσοντας το πολιτικό σκηνικό.
    Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι η προτίμηση ψήφου σε μικρό κόμμα διαφέρει ανάλογα με το αν αυτό καταφέρει να μπει ή όχι στην Βουλή. Στην δεύτερη περίπτωση ουσιαστικά ευνοείται το πρώτο κόμμα το οποίο και παίρνει ευκολότερα αυτοδυναμία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 2. 51% ΛΕΥΚΗ ψήφος / ΑΚΥΡΗ ψήφος / ΑΠΟΧΗ
    αποχή = λευκό = άκυρο
    Συνέπεια αυτής της αλλαγής του εκλογικού νόμου είναι ότι πλέον η λευκή ψήφος δεν συνυπολογίζεται στην διαμόρφωση του εκλογικού μέτρου και ως εκ τούτου δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα στον επηρεασμό της κοινοβουλευτικής δύναμης των κομμάτων, ούτε στα μεγαλύτερα ούτε στα μικρότερα.
    Ακόμα και αν οι λευκές ψήφοι ξεπεράσουν το 50% δεν επιφέρουν καμία έννομη συνέπεια και ο λόγος είναι ότι βάσει του άρθρου 1 του Ν. 3434/06 δεν προσμετρώνται στο εκλογικό αποτέλεσμα με τις έγκυρες. Άλλωστε πουθενά στο Σύνταγμα ή σε Νόμο δεν προβλέπεται επανάληψη των εκλογών λόγω αποχής ή λευκών ψήφων ακόμα και αν αυτά φτάσουν και το 90%. Απλά στις περιπτώσεις αυτές θα ετίθετο το ζήτημα της έλλειψης πολιτικής νομιμοποίησης του εκλογικού αποτελέσματος, όχι όμως και της νομιμότητας αυτού.
    Η μόνη συνέπεια που θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε είναι ότι πέρα από το πολιτικό μήνυμα που εμπεριέχει η λευκή ψήφος, η μη προσμέτρηση της στα έγκυρα την ισοδυναμεί πρακτικά με αποχή. Άρα ενισχύει αναλογικά όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα καθότι μειώνονται οι απαιτούμενες ψήφοι για να κατοχυρώσουν μία έδρα σε σχέση με την περίπτωση που αντί για λευκό ο εκλογέας ψήφιζε κάποιο κόμμα.
    Το αποτέλεσμα των εκλογών διαμορφώνεται από τις έγκυρες ψήφους που παίρνει το κάθε κόμμα.
    Για να το πούμε με το πιο απλό παράδειγμα: αν την Κυριακή πάει μόνο ένας Έλληνας να ψηφίσει τότε το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει στην κάλπη θα πάρει 100%.
    Αν πάνε δύο και ο ένας ρίξει λευκό, τότε πάλι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει ο άλλος θα πάρει 100%.
    Αν πάνε τρεις και ο ένας ρίξει λευκό και ο άλλος άκυρο, τότε πάλι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει ο τρίτος θα πάρει 100%.
    Αν πάνε τέσσερεις και ο ένας ρίξει λευκό, ο δεύτερος ψηφίσει το κόμμα Α και οι δύο υπόλοιποι το κόμμα Β, τότε το κόμμα Β κερδίζει τις εκλογές, έστω και αν δεν έχει τυπική αριθμητική πλειοψηφία πάνω από 50% στο εκλογικό σώμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. 1. Εκλογικό μέτρο και λευκή/άκυρη ψήφος

    Το εκλογικό μέτρο για την κατανομή εδρών σε μια εκλογική περιφέρεια προκύπτει από το άθροισμα όλων των έγκυρων ψήφων διά του αριθμού των εδρών της περιφέρειας αυτής.
    Αν στις έγκυρες ψήφους προσθέταμε και τις λευκές τότε θα αύξανε το εκλογικό μέτρο και αντίστοιχα ο ελάχιστος αριθμός ψήφων που θα πρέπει να διαθέτει κάθε κόμμα για πάρει μια έδρα στην περιφέρεια αυτή.
    Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα δυσχεραίνονταν τα μεγαλύτερα κόμματα στο να παίρνουν περισσότερες έδρες σε μία περιφέρεια και θα ενδυναμώνονταν εμμέσως τα μικρά κόμματα.
    Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (δικάζον ως Εκλογοδικείο) με την υπ’ αριθμ. 12/2005 απόφαση του έκρινε ότι η λευκή ψήφος δεν αποτελεί στατιστική καταγραφή διαμαρτυρίας, αλλά έκφραση του κυρίαρχου λαού και της βούλησης των εκλογέων για μη επιλογή των προτεινόμενων υποψηφίων. Συνεπώς θα πρέπει να θεωρείται ως έγκυρη και να προσμετρείται ως ισόκυρη με τις υπόλοιπες έγκυρες ψήφους στην διαμόρφωση του εκλογικού μέτρου, αλλιώς θα παραβιάζεται η αρχή της ισότητας της ψήφου.
    Ο ισχύων εκλογικός νόμος είναι ο νόμος Σκανδαλίδη 3231/2004 όπως τροποποιήθηκε από τους νόμους Παυλόπουλου 3434/2006 και 3636/2008 και κωδικοποιήθηκε μαζί με άλλες εκλογικές διατάξεις στο Προεδρικό Διάταγμα 12/2012.
    Ο παντοδύναμος νομοθέτης κάνοντας χρήση της δυνατότητας του για αυθεντική ερμηνεία των νόμων (άρθρο 77Σ) με τον Νόμο Παυλόπουλου 3434/06 ανέτρεψε την νομολογία του ΑΕΔ και επανέφερε την παλαιότερη νομολογία του ΣτΕ ορίζοντας πλέον ότι τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα και τούτο διότι δεν αποτελούν προτίμηση προς έναν υποψήφιο ή συνδυασμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή